Viewing room: Ancient Riddles in a Contemporary World

Η ικανότητα και η ανάγκη της ανθρώπινης φύσης για αναμετασχηματισμό μπορεί να είναι αυτά που σχολιάζουν τελικά τα 10 έργα τέχνης που παρουσιάζονται στο viewing room στο Artsy με τίτλο "Ancient Riddles in a Contemporary World".

Τι έχει τέσσερα πόδια το πρωί, δύο πόδια το μεσημέρι και τρία πόδια το βράδυ; Επτά σύγχρονοι Έλληνες καλλιτέχνες αναζητούν απαντήσεις σε αρχαία αινίγματα.

Το έργο "The Grandfather" είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα της καλλιτεχνικής εμμονής του Δημήτρη Ντόκου με τον σκαραβαίο. Ο σκαραβαίος, χρησιμοποιείται συνήθως στην Αρχαία Αίγυπτο ως ένα πλαίσιο για αρχαίους χάρτες, ιστορίες και πορτρέτα. Σαν σύμβολο συνομιλεί με το περίγραμμα του έργου τέχνης του Διονύσιου Φραγκιά με τίτλο "The Riddle". Αν και το θέμα που απεικονίζεται στο συγκεκριμένο έργο του Φραγκιά αντικατοπτρίζει - με την πρώτη ματιά - μια σύγχρονη αστική σκηνή, στη πραγματικότητα το αλουμίνιο είναι κομμένο στο σχήμα της Σφίγγας, ενός μυθικού πλάσματος που βρίσκεται τόσο στην αιγυπτιακή όσο και στην ελληνική μυθολογία. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, η εικόνα που απεικονίζεται στην επιφάνεια της Σφίγγας είναι ένα από πλάσματα που υφίστανται μεταμόρφωση, συνδέοντας τον θεατή με τους σκαραβαίους του Ντόκου που, και πάλι στην αρχαία Αίγυπτο, συμβόλιζαν την αναγέννηση στη μεταθανάτια ζωή.

Από την αρχαιότητα ταξιδεύουμε στο χρόνο,  σε έναν μεταμοντέρνο κόσμο: Τα ψηφιακά κολάζ του Θόδωρου Μπρουσκομάτη απεικονίζουν μια εναλλακτική εκδοχή ιερών εικονιδίων. Στα έργα "Killer Mama" και "Artificial Lobotomy", οι μεταμοντέρνες, σκληρές θεότητες παίρνουν τα ηνία και προσκαλούν τον θεατή σε μια ιερή υπόσχεση υπακοής. Αυτές οι "διαφορετικές" μητρικές φιγούρες φαίνεται να στοιχειώνουν τον καλλιτέχνη, του οποίου η σειρά «Τεχνητές Μητέρες» απεικονίζει έναν κατακερματισμένο, σουρεαλιστικό κόσμο. Ο Κωνσταντίνος Μπερδεκλής θέτει επίσης τη γυναικεία φιγούρα, όπως εμφανίζεται στα άρθρα της μόδας, σε μία ιερή θέση.

Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος με το έργο του «Vicious Circle» καλύπτει την ύπαρξη του ανθρώπου σε όλη την ιστορία. Παρουσιάζει τον απόλυτο τόπο λατρείας, ένα μνημείο συνώνυμο με την αρχαία Ελλάδα, τονίζοντας ταυτόχρονα τη θνησιμότητα μας. Ένας σωρός "memento mori" συνθέτει τον ιερό ναό, θυμίζοντας μας το αναπόφευκτο του θανάτου. Σε μια λιγότερο άγρια ​​σύνθεση του καλλιτέχνη, στο έργο "The Watergate", μια θυσία υπονοείται αλλά δεν επιβάλλεται στη συνείδηση ​​του θεατή.

Η ίδια διακριτική απόχρωση ιερότητας, αλλά ίσως υπο από ένα πιο ειρωνικό βλέμμα, βρίσκεται στο έργο του Δημήτρη Μεράντζα «Citroen». Εδώ, ακόμη και η γωνία από την οποία ο θεατής αναγκάζεται να κοιτάξει το μοναδικό όπλο - ένα αντικείμενο επιθυμίας εδώ, ένα προιόν που εννέχει τον εμπορευματοποιημένο ανδρισμό με στοιχεία της ανδρικής βιομηχανίας αυτοκινήτων να δεσπόζουν - προσκαλεί σε μία υπόκλιση σεβασμού. Είναι ο νέος Θεός της ανθρωπότητας μία μάρκα αυτοκινήτων;

Το έργο "Black Earth" του Φίλιππου Τσιάρα, ρίχνει τη μαύρη σκιά του κόσμου μας πάνω στους τεχνητούς γρίφους, τους μύθους και τις τελετές, διατάσσοντας την ανθρωπότητα να σταθεί ακίνητη στην όψη της πανίσχυρης θεότητας - Φύσης. Ίσως μόνο όταν ο άνθρωπος αντικρίζει τους  μεγάλους "λεβιάθαν" των βαθιών νερών, όπως απεικονίζονται στο δεύτερο έργο του καλλιτέχνη με τίτλο "Leviathan", μπορεί να εκπλαγεί.

Περιηγηθείτε στο vieiwing room ακολουθώντας το: Artsy link