Oδοιπορικό Άνοιξης 2021 | Hμέρα ΧΙΙ

Την ενδέκατη και τελευταία μέρα του οδοιπορικού, ένας διάλογος ανάμεσα στη φωτογραφική ματιά του Χαράλαμπου Βλαχοδήμου και του ημερολογίου του Κωνσταντίνου Μπερδέκλη δημιουργείται. Την αίσθηση της έκθεσης αποτυπώνει ο φακός του Χαράλαμπου Βλαχοδήμου, και τον απολογισμό του κάθε σταδίου κάνει ο Κωνσταντίνος Μπερδέκλης κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού, στο ψηφιακό thread της ομάδας.

" πρώτο στάδιο Τον συντονισμό της καταγραφής ανέλαβε η Λεώνη και πάνω σε μια προηγούμενη κουβέντα σκέφτηκε την συσχέτιση του έργου με υπάρχοντα έργα της γκαλερί ή συγκεκριμένου καλλιτέχνη αφού παράλληλα μπορεί να τρέχουν και άλλα πράγματα στον χώρο. Το Αρχέτυπο Α θα στηθεί στο κέντρο και οι τοίχοι θα είναι ελεύθεροι. Αναφερθήκαμε στις δυνατότητες και τα μέσα που έχουμε καθώς και στον αριθμό 11 που συνολικά πιθανότατα θα είναι οι μέρες που θα τρέχει το εγχείρημα. Καθώς και στον πιθανό τίτλο “ Memories of a cave”. Το στύσιμο του έργου θα ξεκινήσει σε ένσ μήνα περίπου. Η πρώτη ιδέα για συνοδευόμενο κείμενο ήρθε από τον Ιάσωνα την ίδια ημέρα αναφερόμενος στον sucubus incubus. Σκεφτόμουν μήπως η Δήμητρα αναλλάβει ένα πιο δημοσιογραφικό και άμεσο σχολιασμό του υλικού (φωτο) λόγω ιδιότητας. Με την Μαργαρίτα σαν επιμελήτρια μιλάμε διεξοδικά προσεχώς. Ενώ ο Κίμωνας σαν φωτογράφος θα πρέπει να ξεκινήσει την καταγραφή πριν ξεστηθεί το έργο απο το στούντιο καταγράφοντας κάποια επέμβαση που επεξεργάζεται η Θωμαίς. Συμφωνήσαμε με την Λεώνη πρώτα να ενημερωθείτε προσωπικά και ύστερα να δημιουργηθεί μια ομάδα στο μεσετζέρ με όλους τους συντελεστές. Μιας και οι περισσότεροι είναι ενημερωμένοι και για λόγους οικονομίας, κοινοποιώ σε όλους, στεκόμενος εδώ ελπίζοντας για την ομαλή έκβαση ".

" Δεύτερο στάδιο Υπάρχει ένας όρος που λέγεται “ο τοτεμικός εαυτός” και σημαίνει την πολύπλευρη φύση του ανθρώπου που κουβαλάει πληροφορία από όλη την εξελικτική πορεία του μέχρι τώρα. Προφανώς ο άνθρωπος έχει περάσει από στάδια με άλλη μορφή (νοητική και υλική). Για παράδειγμα κάποτε ήταν ένα κύτταρο μια αμοιβάδα. Μπορεί ψάρι, τετράποδο, πουλί, πίθηκος. Επειδή αναφέρω μέσα στο κείμενο την λέξη “τοτέμ” με έχει κεντρίσει σαν ορολογία και θέλω να δουλέψω το τίτλο πάνω σ’ αυτό. Δλδ αναφέρω “Ας υποθέσουμε ότι για κάθε άνθρωπο υπάρχει η μυθική θεότητα του τέλειου άλλου μισού του. Αυτό το μυθικό πλάσμα θα μπορούσα να το φανταστώ σαν ένα τοτέμ από πρόσωπα- χαρακτηριστικά σκορπισμένα σε διάφορα ανθρωπινά πλάσματα” Η σημερινή μέρα κύλησε κάπως έτσι, σε επικοινωνία με την Λεώνη για την εύρεση τίτλου (λέξεις κλειδιά: 11, cave) και με τις παράλληλες χειρόγραφες μπιτνικ( σημειώσεις- σχέδια του Ιάσονα πάνω στο προτζεκ και τα έργα ".

" τρίτο στάδιο Ο πιθανότερος τίτλος είναι το “Τhe totemic other” ή το τοτεμικο άλλο ή η τοτεμικη ετεροτητα. θα κρατησουμε τον Αγγλικό άλλα μπορουμε να επικοινωνούμε και με τον Ελληνικό μεταξύ μας. Αρκετά πολύπλοκος σαν έννοια γιατι ενηπάρχουν μέσα του το θρησκευτικό κομμάτι (τοτλεμ) και το “άλλο¨το οποίο κοινονιολογικά παραπέμπει σε αρκετά πράγματα. Εγώ προσωπικά επικεντρώνομαι στο άτομο σαν μέρος του συνόλου ως αναφορά την κοινωνική ετερότητα. Υπάρχει και η διαπροσωπική ετερότητα. Επανέρχεται η λέξη κλειδί “μήτρα- σπηλιά” που ούτως ή άλλος δεν είχε εγκαταλυφθεί ποτέ απο τον Ιάσονα. Η Λεώνη ενήσχησε αυτον τον δρόμο σκέψης και απο δω και πέρα ξεκαθαρίζει ο τρόπος έρευνας και θα αποτυπώνονται όλοι οι συνειρμικοί δρόμοι προς εμπλουτισμού του εγχειρήματος. Η Δήμητρα τέλος ξεκινάει μια πιο προσωπική προσέγγιση και αναφέρεται μέσα απο αυτο στην ιδιότητας της, της παιδαγωγού. Και Αυτο κλείνει έναν κύκλο με τα παιδικά σχέδια που δημιουργεί ο Ιάσονας και ίσως εκεί τον συνδέει κάτι με την Δήμητρα".

" τέταρτο στάδιο Με έναυσμα ένα κείμενο της Δήμητρας θυμηθήκαμε την Πλατωνική θεωρία περί σπηλιάς που εμείς την κάναμε μήτρα. Νομίζω ότι η γενική αίσθηση είναι να μην περιοριστεί το εγχείρημα σε κάποια θεωρία μιας και απλώνεται σε μεγαλύτερο εύρος ιδεών και ελευθεριών. Όπως είπε και η Δήμητρα ¨κάποτε πρέπει να βγούμε και έξω από την σπηλιά”. Νέα δεδομένα αποτελούν η πρόσθεση στην ομάδα της Άννας Χαρακτινού που θα ξεδιπλώσει απ ότι φαίνεται (κυριολεκτικά, αμπαλαρισμένο είναι από παλιότερη έκθεση) μια εγκατάσταση από χαρτί που αφορά τα τέσσερα στοιχεία της φύσης καθώς και το αρσενικό- θυληκό δίπολο. Αυτά σε διάλογο με τα έργα μου αλλά και των υπολοίπων, οπότε η διαλεκτική οδηγεί πιθανότατα και σε νέους δρόμους ".

" πέμπτο στάδιο Τον περισσότερο χρόνο τον περάσαμε μέσα, έξω από την σπηλιά ή ακόμα και τριγύρω, χαζεύοντας με περιέργεια το τοπίο, μέχρι που και πάλι στραφήκαμε στον εαυτό μας. Ο εαυτός έγινε το μάτι μας και ο καθρέπτης μας. Μαζί με τα δάκρυα της μνήμης και της απώλειας της μήτρας, των παιδικών ζωγραφιών εξαγνισμού και των αρχετύπων της μυθολογίας. Η νοηματική σκυτάλη παραδόθηκε από την Λεώνη στον Κώστα, στην Δήμητρα, στον Κώστα και πάλι στην Δήμητρα και τέλος σε ένα συνωμοτικό χαμόγελο, γνωρίζοντας σαν αδέξιοι κύκλωπες, προσπαθώντας σαν πολυμήχανοι Οδυσσέες ".

" έκτο στάδιο Την ομάδα πλαισίωσε ακόμα ένα άτομο ο Βασίλης Μπότουλας την κατάλληλη στιγμή και ίστερα απο μια κουβέντα με τον Ιάσωνα περί εξισορρόπησης θυλικού- αρσενικού. Ήταν ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο και για την “ιερότητα” με την έννοια της “ανάτασης και της απόλυτης πλήρωσης, σωματικής και ψυχικής” με τον Βασίλη. Η Λεώνη μου έγραψε “…Και γράφοντας οδηγούμαι στην εικόνα των τριών σας και πως μπορεί να δουλεύετε στο χαρτί/πανί και η σωματικότητα σε αυτό, την τελετουργία της δημιουργίας του καθενός και πώς διαφέρει, μοιάζει…”. Η λέξη που στριφογύριζε στο κεφάλι μου εκείνο το βράδυ ήταν η λέξη trance…"

" όγδοο στάδιο Νιώθω ότι βιώνουμε τα ξέφτια της γραφής. Γι αυτό και έφτασε η ώρα της μουσικής. Μήπως κάτι ψυχανεμίστηκε ο Βασίλης; Το συναίσθημα είναι αρκετά συμπυκνωμένο απόψε γι αυτό και παρήγορη αυτή η εξέλιξη. Το δικό μου background noise το βιώνω πολύ γλαφηρά και αφήσει τις λέξεις να γίνουν πιο προσωπικές. Μήπως ήρθε η ώρα του συναισθήματος, αναρωτιέμαι; Χθές παίξαμε αρκετά με τις λέξεις και σε αυτο θα είναι πάντα καλή η Δήμητρα. Στο παιχνίδι. Ας “χάλασε” δημιουργηκά το ανατρεπτικό πνεύμα του Ιάσονα. Ακόμα ένα βράδυ- μάχη με το παιχνίδι τω σκιών, λες και υπάρχει κάπου η αλήθεια και την αναζητάμε. Μάλλον σκιά θα είναι και αυτή. Καλα που υπάρχει και η Λεώνη να φροντίζει για την μηχανική. Ίσως αυτή μας οδηγήσει με ασφάλεια σπίτια μας, ώντας εμείς μεθυσμένοι ¨.
 

" ο μικροσ σωτηρης εχει κατι να μας πει. Καποιο προσωπο-αρχετυπο απο το τοτεμ του ιασωνα πρεπει αν ειναι που γεννηθηκε, δεν αντεξε και ξαναμπηκε στην μητρα. Υποσχεθηκε ομως να μας χαρισει τις παιδικες ζωγραφιες του και ισως αν του φτιαξουμε ενα μητρικο περιβαλλον να ειναι κοντα μας τη Παρασκευη για να μας ζωγραφισει απο κοντα.

Το παρακάτω το είχε γράψει ο Παντελής Ροδόστογλου σε νέα κείμενο. Το είχα βρει πολύ ενδιαφέρον... Στη σύγχρονη κοσμολογία, υπάρχει ένας όρος, που λέγεται " background noise", που χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει τα μήκη των κοσμικών κυμάτων που περιφέρονται στο διάστημα από την περίοδο της μεγάλης έκρηξης, από την γέννηση του σύμπαντος.

Για τους φιλοσόφους, η θλίψη είναι για την ανθρώπινη φύση αυτό το "background noise", ένας αρχέγονος απόηχος δηλαδή, από τη γέννηση του είναι ".

" Ανακαλύπτουμε και βιώνουμε την δική μας ιεροτελεστία. Σαν σύγχρονοι άνθρωποι αφού πρώτα τις απωλέσαμε (ιεροτελεστίες) καταλάβαμε ότι τελικά τις χρειαζομαστε σαν οδηγούς της ζωής, έτσι να υποθέσω ότι μέσα από αυτό θα έρθει και κάποιου είδους θεραπεία, γιατί άλλωστε να γίνονται όλα αυτά;

Το οδηπορικό της Δήμητρας και η έρευνα της ξεκίνησε για άλλα μερή και ξανά περνάει τελικά απο το το ‘Αργος (εκεί που μένει). Ίσως αποκαλύψει κάτι εκεί πιο προσωπικό, σε αντίθεση με τις κοσμογονικές αναζητήσεις του Ιάσονα, δύσμορφικών πλασμάτων και λάβας ".

" Ένατο στάδιο 

Η επικοινωνία των συμμετεχόντων στο The Totemic Other είναι ένα ψηφιακό τοτέμ σύμφωνα με την Λεώνη και συγκηριακά έρχεται σαν ίδεα προς υλοποίηση μαζί με το κιμονό- τοτέμ. Άυλη- υλική αντιπαραβολή. Αλλα μήπως και το τοτέμ σαν λατρευτικό αντικείμενο δεν είναι μια αλληλουχία συνηρμών, όπως τα λόγια που ανταλλάσουμε; Ή μήπως εντέλει οι λέξεις δεν έχουν οριμάσει αρκετά, ως οφείλουν, για να γραφτούν; Γιατί όπως ονόμασε η ίδια (Λεώνη) την συνομιλία μας στο μεσεντέρ “the thread”, περιγράφει ακριβώς αυτο που με άλλους τρόπους προσπαθώ να ορίσω και εγώ. “Thread. A long, thin strand of cotton, nylon, or other fibres used in sewing or weaving”, “thread. A theme or characteristic running throughout a situation or piece of writing”. 

Νιώθω ευγνόμων που ήρθε η στιγμή να καταπιαστώ με τα “απομηνάρια” των καμβλάδων, των λέξεων, με τα περιθώρια, με την μηχανική πίσω απο το τελικό αποτέλεσμα γιατι όλα αυτά καθόντουσαν σε μια γωνιά του εργαστηρίου περιμένονταν την κατάλληλη στιγμή. Αν οι συνηρμοί οδηγούν στο επόμενο και ίστερα σε κάτι άλλο είναι που με κάποιο μεταφυσικό τρόπο προφτάσαμε να ονομάσουμε στην αρχή, χρησιμοποιόντας την λέξη “οδοιπορικό”. Αν η μήτρα είναι η δοχείο που φιλοξενεί την δημιουργία τότε εγώ θα πρέπει να δημιουργώ για πάντα λόγω έλλεψης (χαχ..δεν φταίω εγώ, ειπώθηκε!) ".